Wednesday, January 10, 2018

LOVE : een open relatie, polyamory



TICKET NAAR DE ZON
Ik voel je armen om me heen
En ik zie je lopen op het strand
Ik denk dat jij altijd voor mij
De enige zal blijven

Ik denk dat jij hier bij mij altijd
Zal blijven

Ticket naar de zon
Om bij jou te zijn
Ticket naar de zon
Om bij jou te zijn

En ik weet dat jij er altijd zal zijn
Alleen voor mij
Ik weet dat jij er altijd zal zijn
Alleen voor mij

Ik hoor je stem diep in mijn hoofd
En ik denk dat ik droom
Ik zie je lopen rondom mij
En ik denk dat ik droom

Ticket naar de zon
Om bij jou te zijn
Ticket naar de zon
Om bij jou te zijn
En ik weet dat jij er altijd zal zijn
Alleen voor mij
Ik weet dat jij er altijd zal zijn
Alleen voor mij
Alleen voor mij
Hier zijn wij samen

Ticket naar de zon
Om bij jou te zijn
Ticket naar de zon
Om bij jou te zijn
En ik weet dat jij er altijd zal zijn
Alleen voor mij
Ik weet dat jij er altijd zal zijn
Alleen voor mij
-Superdiesel


"Ticket naar de zon, zon om bij jou te zijn.. Ik weet dat jij er altijd zal zijn. Alleen voor mij.."
Deze woorden hoorde ik in mezelf 3u geleden.. nadat ik veels te vroeg wakker werd. Met een stressvol gespannen gevoel dat in mij leeft. Ik weet eigenlijk ni waar eerst te beginnen. Alles volgt zich zo snel op, net bekomen van een vorige tsunami, dient de volgende zich al aan. Net weer in staat om mijn aandacht op mijn levensvisie te richten, voel ik me alweer overspoeld door emoties zoals verdriet, boosheid & onmacht.

Kort door den bocht gezegd: wil ik mijn lief aanvaarden voor wie dat hij is
"Liefde & liefde wilt gedeeld worden": dat is wat ik altijd zeg als ik er met mensen over praat. Over datgene dat speelt. Velen weten wel dat er zich iets heeft voortgedaan waarvan ik zo nu & dan ferm van mijne melk ben. Maar de juste reden kennen ze niet. Want ja.. het is toch wel iets apart om over te spreken. Ni iedereen is oordeelloos. Niet iedereen zit in dezelfde situatie waarin ik me geplaatst heb. En ik zeg bewust "geplaatst heb". Het is ni zomaar rauw op mijn dak gevallen. Nee, ik heb het zelf uitgenodigd.

Onvoorwaardelijke liefde
Iedereen heeft het erover, alé bekanst iedereen, dat dit dé nieuwe manier van liefhebben is. En eerlijk gezegd, vind ik ook wel dat als ik iemand liefheb, dat ik alle in's & out's mag liefhebben. Of het nu mijn ding is of ni. Dus.. heb ik op een gegeven moment vanuit mezelf gevoeld dat ik mijn lief wil aanvaarden zoals hij is: een mooie charismatische wijze man mét uitstraling. En een voorliefde om zijn liefde met meerdere mensen te delen. :c) Zowel vrouwen als mannen. En liefde kent vele vormen.

"Dus laat ik het aanvaarden" dacht ik "das wel zo onvoorwaardelijk." Vorig voorjaar heb ik een visioen gezien.. (vanuit pure alignment & misschien ook wel gechanneld): ik zag ik beelden van hem op ander plaatsen met andere vrouwen. Bed & intimiteit delend. Ik was de rustheid zelve toen ik dat allemaal uit de doeken deed. Ik vond dat normaal & voelde me heel sereen. Het was mijn lief die toen van zijne stoel viel.. die het allemaal wat teveel vond. Het hoefde ni zo nodig. Ondertussen zijn we maanden verder.. én gaandeweg heeft hij zich meer & meer op dat pad begeven. In afstemming met zichzelf & met mij.

En deelt mijn lief zijn liefde & intimiteit met een andere vrouw
En compleet onverwacht, ben ik in emotionele tsunami's terechtgekomen. Zo bizar, juist omdat ik notabene hem heb uitgenodigd. Ik die ermee instemde. Hij heeft op mijn aanmoediging werkelijk stappen gezet. En natuurlijk had zich een vrouw aangediend die openlijk liet weten in hem geïnteresseerd te zijn. Alles heeft zo zijn reden & komt langs als het zo mag zijn. Maar nu dus.. sinds november, stuiter ik alle kanten op.
Ik voel me dan zo overspoeld door verdriet & weerstand. En keer op keer komt de Liefde tussen mij & hem weer boven. Komt de rust & kan ik de liefde die tussen ons is, vieren. Samen met hem. Kan ik zijn met wat er is.

Ik voel werkelijk dat mijn liefde is versterkt & onze communicatie ook
We spreken op momenten zo openlijk over wat er speelt. Zonder enige terughoudendheid. Wow! Wat zetten we samen grote stappen! Ik zie werkelijk hoe het hem deugd doet om er zo openlijk over te kunnen hebben. Niks wegduwen meer, niks onderdrukken, niks enkel kiezen voor mij. Sindsdien ben ik veel bewuster geworden van wat ik wil. Ik wil meer & meer effectief bij hem zijn & dat valt goe mee. We wonen ni samen ziede. Al 13 jaar ni, we pendelen op & neer naargelang de flow. En ik mag zeggen dat ik meestal het voortouw nam om ook veel op mezelf te zijn. En nu dus.. is dat veranderd.
En ik hou mezelf in de gaten.. en voel of dit een fase is, een reactie op.. Een impuls in het moment.. én toch is er wel degelijk iets veranderd..

Het is een onbegaand terrein voor mij, nooit eerder liep ik dit pad
Ik kan nergens op terugvallen, geen enkele situatie heb ik ooit al eens meegemaakt. Ik weet elke keer ni hoe ik eruit kom. Hoe ik elke angstaanjagende gebeurtenis verwerk & omzet in liefde. Om te Zijn in het moment. Ik heb de afgelopen maanden veel losgelaten & mijzelf & anderen vergeven. Heb veel meditaties gedaan & mezelf onder de loupe genomen. Keer op keer vraag ik om hulp om met deze nieuwe situatie om te gaan. Om ni zover uit den bocht te vliegen om het gedaan te maken. Ik wil er werkelijk in blijven staan.
En gisterenavond hadden we een skype gesprek, ik was moe & hij was moe &.. van het één kwam het ander & HOPPA! Daar kwam weer een tsunami op me af. Ik sloot alle deuren & voelde mijn compassie verdwijnen. Alle kanongeschut & vlijmscherpe messen kwamen in een split second weer tevoorschijn. Er had iets voorgedaan waardoor ik compleet uit den bocht vloog. Ik had het feilloos het opgepikt & aangevoeld. Weer een prachtig staaltje van "georkestreerd" door het universum. Ik zie het & mijn lief ook.

En toch.. deze keer.. hou ik het effe voor bezien nu
Ondanks alle liefde die ik voor hem voel & onze verbinding die sterker is geworden. Heb ik er geen zin meer in om keer op keer geconfronteerd te worden met de waarheid. Er is die andere vrouw. Die weliswaar op de hoogte is van onze relatie en zich graag met hem verbindt. En ook al zie ik het nut ervan in & voel ik ergens de aanvaarding weer opkomen.. toch heb ik geen zin meer.

Voor nu effe niet. Eindelijk kon ik mijn aandacht weer richten op het "veilig" stellen van mijn eigen basis van welvaart. Eindelijk was ik weer bezig met de uitbouw van een platform van een deeleconomie. Nieuwe economie. En dan komt dit weer langs.. Nee, nu ni. Ik stop ermee. Ik wil nu mijn focus op mijn eigen huis waar ik graag wil wonen, mijn eigen voorziening van eten elke dag. Mijn eigen voorziening van vervoer, sociale contacten, samenwerkingen, concepten uitbouwen.. enzovoort.

En wie weet hé, ik zou Tania Maria ni zijn, om weer buiten mijn comfortzone te gaan
Het kan zo weer anders zijn. Ik kan zoweer het verlangen voelen om met hem te zijn. Een week of langer, lekker samenzijn & ervaren wat er te ervaren valt in deze nieuwe situatie. Om meer & meer onze OOK's te vieren. Om onze relatie meer vorm te geven die goe voelt voor ons beiden.

Zo dus..
dat is wat er speelt beste mensen..

Tania Maria
JustBeing Me

"Ik voel je armen om me heen. En ik zie je lopen op het strand. Ik denk dat jij altijd voor mij. 
De enige zal blijven"

1 comment: