Sunday, February 25, 2018

WAKE-UP CALL: Ik hou van mij

In een wanhopige poging.. reikte ik uit, stuurde ik een mail. En viel mijn oog op een mail van enkele jaren geleden naar mijn lief. Met een lied. Ik klikte het zonet aan. Ja, treffender kan het niet.

Right in my face! 

Helder & duidelijk signaal. Dees dus.. en ik hoor de woorden & besef hoe onwaar ze zijn in mijn relatie naar mezelf toe. In dees stuk waar ik mezelf in verlies. En beslis hoe erg ook, hoe pijnlijk, ik ga ni meer uitreiken. Dan maar iemand anders, een vriendin of een fles sterke drank ofzo.



- Harrie Jekkers

Laat maar stromen die handel

Ik voel me alleen
Ik voel me verlaten
Ik voel me ambetant
ik voel me onmachtig
Ik voel me tekort
ik voel me ellendig
ik voel me angstig
ik voel me klein
ik voel me tekort
ik voel me onhandig
ik voel me ongezien
ik voel me beperkt
ik voel me eenzaam
ik voel me onaardig
ik voel me down
ik voel me triest
ik voel me ni gied genoeg
ik voel me achtergelaten
ik voel me niets
ik voel me achtergelaten
ik voel me nitig
ik voel me donker
ik voel me ontheft
ik voel me onthecht
ik voel me onveilig
ik voel me ongezien
ik voel me alleen
ik voel me te laat
ik voel me onbemind
ik voel me ni van deze wereld
ik voel me ongeconnecteerd
ik voel me verbindingsloos
ik voel me afgewezen
ik voel pijn
ik voel veel
ik voel me achtergelaten
ik voel me zelf ni meer
ik voel me nietig klein
ik voel me leeg
ik voel me leeglopen
ik voel me ondankbaar
ik voel me zwaar
ik voel me liefdesziek
ik voel mijn angst
ik voel mijn weerstand
ik voel me doodgaan
ik voel me alleen aan mijn sterfbed
ik voel .. ik wil het ni voelen
en hoe pas ik het aan?
Hoe vanaf nu?
Hoe vanaf nu?
Wie ben ik?
Wie ben ik?
WIE BEN ik?
Wie ben ik eigenlijk?
Wie ben ik?
Wie fucking ben ik?
Wie ben ik écht?
Wie ben ik écht?
Wie ben ik?


FEEL: ik ben bang

Ik voel me verlamd.
Ergens vandaag was ik met enthousiasme begonnen aan dag 3 van een afstem challenge. En along the way kwam ik aan op de pagina's van dromen & verlangens.. op allerlei gebied. En nu ben ik actief bezig met mezelf te ontdekken in liefde naar mezelf toe & mijn eigen gedrag. Dus ja, wat verlang ik in mijn relatie? Wat ervaar ik daarvan al bij mezelf?

Enfin, ik ervoer weerstand. Waarom ervaar ik die weerstand? Welk stuk van mezelf wordt hier aangesproken? En toen kwam het .. mijn wens van binnenin.. boenk! spanning, weerstand angst & verlamming. En ik trok kaarten in dit besef en kreeg bevestiging.

En tegelijkertijd ook een signaal in mijn lijf van bevestiging. En nu zit ik al een tijdje voor me uit te staren, het ene bericht van een ander op fb te lezen, video's te zien.. en eigenlijk sluit ik mezelf af. Van mezelf & mijn emoties. Ik ga weer lopen & vlucht voor de angst, het ongemak.

Mijn eerste reactie was om effectief met peter contact op te nemen om te zeggen: "Moete nu eens wa weten? Help wat moet ik hier mee?! Wat nu, hoe nu?" En laat het nu net dag 1 zijn van de stilte waar ik zelf om gevraagd heb. Dus nee.. ik mag het opnieuw met mezelf beleven. Doorleven & mijn angst ontmoeten.

Wie ben ik als ik mijn wens uitvoer? Wie zal ik zijn? Ik ga mijn eigen verliezen! En is het echt verliezen? En hoe komt dat het allemaal zo heftig aanvoelt? Hoe kan ik die angst integreren, pff..

Voel me ni goe. Voel me écht ni goe.
Maja.. mijn wens, innerlijke wens dus..
Nu komt het erop neer om dat volledig te beschrijven & op af te stemmen. En ik blokkeer bij die gedachte.

Help.

FEEL: mijn leven voelt aan als een Carrousel

Ik lag vannacht in bed nog wakker en bedacht mij dat mijn leven momenteel aanvoelt als een carrousel
Dan is het één aan de orde, dan het andere. Dan is mijn aandacht helemaal gericht op hoe ik mij gedraag tot mijn eigen, dan voel ik ineens interesse voor Transitie om vervolgens de focus te voelen op mijn relatie tot peter. Dan ineens voel ik mijn seksuele stroom & is daar aandacht voor.

Het één na het ander volgt zich op & ik weet ni van te voren in welke volgorde. Bijzonder.

En nu heb ik mijn aandacht weer bij mijzelf & ga ik een week in zonder contact met Peter. En ook al was hij diegene waarover ik droomde & waar ik als eerste aandacht. Ook tijdens mijn meditaties & net bij het opstaan.. En das helemaal ok, voor het eerst mmm.. voelde het hélemaal ok om aan hem te denken in mijn stilte. Hij is deel van mijn zijn & dus ook in mijn aandacht.

En das fijn om gewaar te worden. 
Danku lieve Tania Maria! Dat het er mag zijn! 

Enzo.. benieuwd naar de volgende stap die zich aandient..
Waar heb ik nu zin in?

Saturday, February 24, 2018

SELFLOVE: vertragen, aanwezig zijn, afstemming & compassie

Mm.. ik kom mezelf nogal tegen. Ik ontdek meer & meer de relatie met mijzelf.
Ik kan wel zeggen "Oh wat heb ik een sexy, mooi lijf, ik heb mooie ogen, etc." En hoe zit het met de binnenkant? Hoe mooi vind ik die? Hoe goed ken ik die?

Ik ben mij bewust hoezeer ik mag rekening houden met mijn emotionele geleidesysteem. Zoals een geleidehond voor blinden. Die haarfijn aangeeft (langs)waar te gaan. Wat ok is & wat niet. En stopt als nodig is. Zo mag ik mijn emoties haarfijn gaan 'lezen'.

Pijn/druk die me waarschuwt om iets (nog) voor me te houden,
Een lichte druk die aangeeft om bij een eerste impuls te blijven,
Pijn die refereert naar "mij niet gezien - genegeerd" voelen door mijzelf,
Pijn die refereert naar het "zich verraden" voelen door mijzelf,
Pijn die refereert naar het "zich verlaten" voelen door mijzelf.

Ik krijg dus antwoorden op mijn vragen. En ontdek mijn eigenzelf door (zeer) pijnlijke situaties. En man man.. liever ni zenne! Pfff.. I learn it the hard way. En het zijn juist zulke situaties die me haarfijn aantonen hoe ik met mijzelf omga. Hoe afwezig ik ben op momenten. Hoe makkelijk ik mezelf verlaat om dat ik er gene blijf mee weet. Hoe anders ik mijn gevoel interpreteer. Hoe ik mezelf verraad om een ondraagbaar gevoel van de ander te ontwijken. Mijn beschermingsmechanisme. En als "het gehuil van een baby" mag ik aanvoelen & ontdekken waar elke emotie/pijn voor staat. Welke taal mijn lijf spreekt. Mijn eigen handleiding.

Wat wilt deze pijn zeggen?
Wat wilt deze druk op mijn hart zeggen?
Wat is er nu aan de orde?
Wat wilt gehoord & gezien zijn?
Wat wil ik niet voelen?

Zelfliefde

Wanneer verlaat ik mijn eigen vuurtoren?
Neem ik licht & al mee,
En blijft een lege vuurtoren achter..?

Als pijn zo ondragelijk is.
Maak ik mijzelf (automatisch) onzichtbaar.
Trek ik mezelf - geestelijk/lijfelijk - terug
Verlaat ik mijzelf.

Het is nu de kunst om het nog meer (bewust) waar te nemen & mijn geleide systeem te (h)erkennen. Zoals ik gisteren ineens doorhad dat ik de kol van mijn trui over mijn gezicht trok omdat ik kennis maakte met een gevoel van eigen verraad. Een super intens (ondraaglijk) gevoel. Van zodra ik er meer aandacht aan gaf & écht ging voelen, kon ik ni bij mezelf blijven. Ik wreef over mijn voeten & benen. Kon amper blijven zitten. Ik wilde het ontvluchten. Ik haalde uit in een gesprek & ging uit verbinding.

Vertragen is the clue

Om aanwezig te zijn. In het moment.
Om te voelen wat er speelt.
Om in te grijpen zonodig.
Om bewust een keuze te maken. In het moment.

Aanwezig zijn

Bij mezelf zijn & blijven in elke situatie, hoe (doodsangst)pijnlijk ook. Hoppa, ik schiet in een automatische zelfbescherming. Hoppa, ik kies ervoor om aanwezig te zijn/blijven.

Wat is er?
Wat voel ik?
Ja, dat voelt zus of zo.
Ja, ik voel je.
Ja, ik zie je.
Ja, ik ben hier bij je.
Ik Ben hier.
Ik Blijf hier bij je tot je je weer veilig voelt. ..

In afstemming met mezelf

Mijn intuïtie raadplegen.
Zus of zo?
Dit of dat?
Ja of nee?

Compassie

Mezelf omarmen, ook als ik mezelf verraden heb. 
Liefde voelen voor mezelf, begrip tonen.
Mijn eigen aanvaarden: "Ok, dit is mijn mechanisme, ik zie het. Het is ok, het is he-le-maal ok."
Aanwezig zijn bij mijn 'verraden, ongezien deel/gevoel'.
Aanwezig blijven zolang het écht he-le-maal veilig aanvoelt.
Loslaten & mijn focus verleggen op wat beter voelt.

En amai mijne frak! I would rather learn it the other way, less painful.
Maja.. blijkbaar is dit het voor nu. En waar wil ik mij op afstemmen? Op een moeiteloze, makkelijk aanvoelen van mezelf. Dat ik meteen aanvoel hoe het met mezelf is gesteld. Dat ik direct actie onderneem in de richting wat beter voelt voor mij, in dat moment. En elke keer bijstel afhankelijk van het nieuwe moment.

En ik ben met wat er is

Hoe onprettig het ook aanvoelt. Hoezeer moeite ik heb om mezelf te vergeven.
Ik mag er mee zijn. 


Tuesday, February 20, 2018

FEEL: godmiljaar nonden djuu!

Ik weet ni of het het goeie is 
(om te schrijven)

maar ik heb weer van da. super moeilijk om bij mijn eigen zelf te zijn omdat er tal van emoties voorzitten. ja ik groei. je ik evolueer & ja ik sta te stampvoeten. ik ben te ver gegaan in mijn engagement vandaag met peter. ik heb het gevoeld & genegeerd. ai ai
dat komt er van hé

stom dom enzo meer!
enfin, nu vind ik het weer super moeilijk om op mezelf te zijn
ik wil naar hem uitreiken
wil zijn gezicht zien
z'n ogen
blik
ik wil hem ni loslaten dedoeme

ik ben boos!
ja boos
waarom doe ik dees eigenlijk
levert het me wat op?
naast de pijn dan?

ja ik heb verbinding gevoeld met mezelf
pff die is terug van de baan
ik weet écht ni of uitreiken nog een goei idee gaat zijn
dees wil ik ni meer, de djuu!

dan maar ni
meer

dan maar alleen
met mijn eigen pijn
dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben!

DE DOEMME!!

FEEL: ik wil schrijven, woorden geven aan..

Mon coeur.. zo toepasselijk dat ik deze aan klikte zojuist
Ik zit hier.. voor mijn scherm, de dag is voorbij gegaan, uren na elkaar. Eerst kon ik al ni uit bed geraken. Mijn nacht was onrustig, mijn lijf ook. En dan een al dan niet contact met Peter. Een uitreiking van zijn kant & een twijfelen van mijn kant. Was ik eraan toe om te verbinden om daarna weer in stilte te gaan? Om de pijn te ervaren om terug op mezelf geworpen te worden?

En ik ben het aangegaan "ja" heb ik gezegd & we hebben elkaar verkend. We hebben gelachen & gehuild. Ik heb vragen gesteld & antwoorden gekregen. Ik heb spanning gevoeld & pijn, scherpe pijn. Angsten die aangeraakt werden.

En bovenal heb ik gemerkt dat mijn intentie & wens nog geen match zijn met de realiteit. Ik voel af en toe wel dat ik "space" wil houden voor zijn ervaringen, gedachten & verlangens. En tegelijk merk ik die scherpe pijn op, jaloezie & alles wat daarbij komt kijken.. Ik neem waar hoe ik reageer, hoe ik houvast wil hebben. En ik mag zijn met wat er is. En nee, ik kan ni terug naar voordien, nog ni. De intentie, het verlangen om oprecht "alles" openlijk te delen, is er wel. En tegelijk als er iets passeert.. een woord of een zin ergens.. komen er al aannames in me op. Man.. ik heb nog wat te leren in vertrouwen. In zijn met wat er is. In inzien dat ik er sterker uitkom als ik alles durf toe te laten..



"Pff.. ik heb weer een portie pijn waar ik op kan teren".. zei ik hem nog. En ik wil mezelf de kans geven écht waar om het weer eens anders te doen. Anders dan mijn mechanisme.. "Ja, het voelt scherp aan hé, ja amai sèg heftig spul! Geef me eens iets sterkers dat ik het ni hoef te voelen. Ja jakkes! Bèèèè brrrr bèèèèè bah! Aahhhhhh grrrrr pfffff dûh!! Mm.. diepe zucht!"

Wat nu? Wat fucking nu??
"Ga iets leuks doen voor jezelf meiske.. een warm bad ja of net een koude douche om weer in actie te komen? Het is al donker dus buiten gaan zit er ni echt in. "Godverdomme sèg! Ik baal ervan dat ik ni écht eerder het gesprek heb stopgezet! Ik had eerder nog de neiging om lekker efkes te wandelen. En ik heb mijn eigen de das omgedaan.. omdat ik het contact ni wilde verbreken. Hm.. "Wat doe ik mezelf toch aan sèg! De djuuuuuuuu!!! Voel ik die pijn ook nog eens!'

In een impuls stuurde ik hem een sms na ons gesprek. Voelde fijn aan. Krijg net een antwoord. Ok.. en hoppa ineens die gesloten deur weer. En nu.. weer op mezelf zijn. Koude douche.. geen fijn gevoel & ik doe het mezelf aan. KUT!

Dan maar een koude douche, weet ik tenminste waar die vandaan komt!
Merk alweer een vluchtbeweging in me op.. ik wil weglopen voor deze gevoelens van ongemak!


FEEL: So much Magnificence

Der gebeurt zoveel in mijn lijf & energie. 
Dat ik opnieuw een neiging heb om me terug te trekken. Om het allemaal te voelen & doorvoelen & doorleven & blijven herhalen dat het allemaal deel uitmaakt van mijn proces. Om aanwezig te blijven, bij mezelf. Mijn eigen seksuele stroom te omarmen, te voelen & te voeden.

En opmerkelijk hoe ineens mannen, bekende & onbekende uitreiken. Mij interessant vinden, een relatie met mij willen aangaan. En ik.. ik sta er wat bij te kijken. How the fuck is that possible!?

Zo ineens omdat ik ja zeg tegen mijn complete zelf. Omdat ik ja zeg tegen wat er is. Dat ik me gade sla & bewust ben van alles wat er passeert. Aan spanning, pijn, onzekerheid, genieten, verschieten, rust & elke keer meer ervaren hoe fijn het is "to hold space" voor mijn eigen(heid).

En ook al heb ik sterk de neiging om me terug te trekken, in bed onder de dekens te blijven, mij te  verschuilen.. toch voel ik de zachte wenk om juist het anders te doen.

Ik besef & verlang eigenlijk (in de verte) naar een openheid - open communiceren wat er speelt. Naar Peter toe. Ik blijf kijken naar Brittany & Conor omdat hun manier van zijn & praten zo liefdevol is. Met aandacht voor de ander. Oprecht. Ik wil Liefde aanwezig laten zijn, mm.. een glimlach verschijnt op mijn gezicht.

Ik mag mezelf dat duwtje in de rug geven, zoals een moederdier haar kleintje overeind helpt. Dat liefdevolle knikje.. "ja toe maar..".






Monday, February 19, 2018

FEEL: beladen met zware gevoelens

Vandaag wat een dag tot nu toe!
Ik ben gaan snoeien in den hof van een vriendin. Eerst lang gebabbeld over alles wat me bezighoudt & haar. Fijn & openhartig. Ik heb haar graag! En daarna heb ik Hortentia's terug gesnoeid tot de grond. En onderwijl speelde altijd hetzelfde liedje door mijn hoofd van Nick Cave "Into my arms". Kwam der zot van.. vroeg dan ook om hulp & rust. Ik voelde de zwaarte toenemen in mijn hart. En ik wilde het van me afzetten.. zoals ik gisteren zo kon switchen tussen mijn aandacht bij Peter & mijzelf.

Enfin.. kwam ik net thuis en ik voelde de impuls om me effe te leggen.. om effe dichtbij mijn eigen te komen. Om mijn zwaar hart te voelen & te koesteren. Om mezelf te strelen, door mijn haren te gaan & mezelf vast te houden. Om mijn eigen warmte te voelen.. Want ik had sterk de neiging om naar Peter uit te reiken om mij door hem te laten koesteren.. En ik snap heel goe dat dit het geval nu ni is. Hoe pijnlijk ook.

Ik schreef er net over in mijn dagboek & eindigde met de zin:

"Ik mag genoeg zijn."

En hoppa! Daar zit de clue.
IK mag genoeg zijn. OM bij te zijn. Om niet te verlaten voor een ander. Ik hoef mezelf niet te verlaten om Peter, om rust te vinden. Ik mag genoeg zijn om bij te blijven.




En amai wat kom ik allemaal tegen sèg! In mijn space kom ik in aanraking met mannelijke aandacht. Zomaar van overal & nergens komen ze in mijn space, sinds ik mij op het verkennend pad begeef om mijn eigen seksuele stroom te erkennen. Ik ben der effe ni goe van!!

Spanning jong, spanning! Mijn hart man man.. Angst.. hakken in het zand.. 
Effe ademen.. Ik doe effe niks.. buiten dan mijn impuls om hier woorden aan te geven. Om mijn gedachten helder te krijgen. Om terug op de grond te komen, te aarden. Mezelf weer te voelen & alles wat het in gang zet! Mm.. zucht.. adem adem adem..

En ik ben me bewust van de helende kracht die uitgaat van alles wat op mijn pad komt. Van de mannen die om mijn aandacht vragen. En ik.. ik mag erin blijven staan. En voelen wat het met me doet. Ik mag zelf voelen wat ok voelt & wat niet. Waar ik in meega & waar ni. Wat fijn voelt & wat niet.. En bovenal mag ik mezelf blijven voelen!

Wow!Pff..
Ik ben veilig. Bij mezelf. Ik hou mezelf in de gaten.. wow wat een rollercoaster sèg!


Sunday, February 18, 2018

FEEL: feeling a bit overwhelmed



Mm.. ik keek nog naar video's van Brittany & Conor & las enige verhalen van mensen over open relaties. En over jaloezie & over hun openlijk verlangen om zich te verbinden met anderen op wie ze verliefd zijn of een crush hebben. En ik merk dat mijn vat overloopt.. ik voel een spanning in mijn keel. Too much to handle deze keer.

Zo dicht zit ik op de grens van pijn & overload

En ik glimlach naar mezelf: "Meiske.. kijk eens wat voor stappen je zet. Je proeft, je legt het terzijde, je voelt en das helemaal ok. Laten we ni overhaast handelen. Verkenner dat ben jij. Je doet het goed zenne. He-le-maal ok!"

En nu ben ik blij dat ik alleen ben, op zo'n moment. Hoef ik efkes niks. Anders met Peter zou ik me terugtrekken & mijn pijn op die manier ervaren. Nu hoef ik effe niks uit te leggen. Kan ik ermee zijn op mezelf. Das dan weer het voordeel van deze situatie. Alhoewel het ook anders kan, ik herinner me een moment waarop het te veel werd voor mij & ik vroeg of we onze aandacht op onszelf konden houden. En daar zijn we toen liefdevol in geslaagd! Om trots op te zijn eigenlijk.

Ik hou van de spontane geweldloze manier van praten van Brittany & Conor. Weloverwogen om hun gevoelens uit te drukken. Naar zichzelf & elkander. Daar kan ik nog van leren. Ik hoorde vandaag Fia praten over zelfzorg.. dat ze bij zichzelf waarnam dat ze saboterende gedachten had & negatieve zelfpraat. En het viel me op hoe zij een afstand creëerde in het benoemen ervan. Ik daarentegen sprak de laatste tijd zo vanuit mijn pijn, alsof ik het zelf was. En zij praten dus vanuit een observator positie.

“I practicing having compassion for my body & for my self. 
I’ve been catching sabotaging thoughts & negative self talk. 
And learning to LOVE the part that needs extra care & nurturing in giving myself that. .. 
Just holding myself, holding the heart. All the parts.“ 
-Fia Forsström


En in de overload energie trok in onderstaande kaart:
Ik haal eruit dat de manier waarop ik mezelf toesta mijn stroom te volgen in lijn is met mijn Hoger Bewustzijn. Pff.. effe rust pakken. Het ijs is dun.. ik mag oppassen. En kleine babysteps nemen. En dan in al mijn eigen wijsheid & rust, zelfzorg voelen wat beter voelt. En mijn eigen stroom blijven voeden & mijn eigen grenzen aftasten & beschermen. Overloads zorgen voor meer verwijdering & hersteltijd.

De weg van de ziel orakel
Cheryl Lee Harnish

Dus wat voelt beter? Waar heb ik nu zin in?

LOVE: zelfzorg

Vandaag heerlijk de verbinding met mezelf gevoeld!
Zoals ik al eerder schreef op mijn blog & de inzichten die me te binnen vallen. En hoe blij ik met mezelf ben, dat ik deze space gevonden heb. Opnieuw.

Staying alive

Echter deze nm zat ik zowat doelloos achter mijne computer, ik had 2 opties die ik wilde uitvoeren. Ten 1e eindelijk mijne achterband plakken & ten 2e het bos in met mijn fotocamera. En ik zeurde zowat en besefte dat het tijd was voor verandering. Ofwel doen wat praktisch is ofwel mijn gevoel volgen. Dus ben ik uiteindelijk nog naar buiten gegaan met mijne kodak. En dat was zoo fijn! Zo vertrouwd ook. Een jaar lang heb ik geen behoefte gehad om überhaupt mijn camera vast te pakken.
Enfin onderweg heb ik terug de dingen gefotografeerd die ik anders zo graag in detail vastleg. En wat me op viel waren kleine witte veertjes die telkens mijn aandacht trokken. Die mij als het ware de weg toonden..

Ik liep zo in mijn favoriete bos en ineens voelde ik het.. een impuls, een vraag wanneer Peter zou thuis zijn.. ik voelde een verlangen om hem te ontvangen met zijn verhalen & avonturen. En ik snapte dat het dat niet ging zijn, geen contact. En ik voelde een gemis.. ja dat deed pijn. Ik voelde mijn hart. Ik sprak mijn eigen toe: "Ja, ik voel het ook. Das ni plezant hé. We zijn benieuwd naar zijn ervaringen & het is nu ni mogelijk. Die vanzelfsprekendheid om contact te maken. Het is goed zo. We mogen het voelen.. en ik wil hier bij mezelf blijven. Hier in het bos.." En ik maakte bewust contact met mijn voeten op het pad & voelde de grond onder mij.

Ik wilde bewust mijn focus in het hier & nu bij mezelf houden. Ik wilde niet afdrijven in gemis & de pijn van de afstand. Ok, ik voelde het. En gaf het ruimte & erkenning. En richtte toen mijn aandacht weer op mezelf & de omgeving. Want ik heb al zoveel pijn & drama gevoeld dat ik er effe genoeg van heb. En het was goed zo. Ik kwam op een open plek in het bos waar ze echt alles hadden weggehaald, geen afgesneden boomstam om efkes op te zitten. Ik merkte dat ik moe was en wilde rusten. Dus sprokkelde ik enkele takken bij elkaar en ben ik daar op gaan zitten. En tegen dan was de zon terug vanachter een wolk vandaan & kon ik in alle rust haar warmte in me opnemen. Ik heb me gericht op de omgeving & wilde foto's maken. En ook dat was ni meer aan de orde.. ik besefte dat ik niet zo nodig dan maar tot het einde door moest fotograferen. Ik was moe, wilde rust. Dus toen heb ik mijn meditatie gedaan en kwam meer tot rust. Hoorde een Specht kloppen & andere vogels prachtige klanken fluiten. En nadien voelde ik het kouder worden, de zon zakte & het was tijd om op te staan.

In alle rust wandelde ik terug naar huis.. voelde me flauwkes.. had niks meegenomen. En dat maakte dat ik echt traag ging lopen, helemaal in mijn tempo. Ik legde mijn handen op mijn hart & vroeg om kracht & voeding. Energie om thuis te geraken. Ik besefte dat ik door mijn flauw voelen & moe zijn makkelijk afdwaalde naar Peter & de daarbij horende gevoelens.
Eenmaal thuis ben ik in bed gaan liggen, zo moe. En ik sliep bijna. Ik dacht aan Peter & zag zijn gezicht vlak voor mij toen er gebeld werd.. en ik dacht aan hem. Maar nee, tuurlijk ni.

Na het gesprek voelde ik mijn energie & gevoelens afdwalen naar het gemis.. En ik wil me behoeden om mezelf erin te verliezen. Ik ben hier op mezelf & hij is ginders doing his stuff & ikke hier doing het mijne. Ik wil echt bij mezelf blijven om mijn stroom te voeden & te blijven voelen.

En voor nu.. wilde ik dit hier woorden geven.. om nog eens te herlezen. Zo gaat dat, ik herlees ze vaak. En ik ben TROTS op mijzelf dat ik bij mijn eigen kan blijven. Dat ik kan voelen wat er te voelen valt aan gemis & dat ik vervolgens weer mijn aandacht op iets anders richt. Ja, ik groei & vind mijn eigen liefde meer en meer. Mijn eigen autonoom zijn. Alhoewel.. dat klinkt al echt wel.. serieus.. enfin..

En voor nu.. voelen wat beter voelt. Waar heb ik nu zin in?

Zo dus..

FEEL: ik begin stillekesaan de kracht van liefde door te hebben

Hoezeer ik mij ook verzet heb tegen dat werd aangekondigd. Hoezeer ik ook bevreesd was op momenten, het uitschreeuwde van de pijn, het niet willen meegaan met de stroom. Ik heb me dikwijls afgevraagd in die momenten, wat het nut is, van die weg.. die mij wordt getoond.




En nu ineens kan ik weer meer zien, aandacht besteden & voorzichtig voelen
Zonder uit den bocht te vliegen. Zonder me te laten meeslepen door het drama. De aannames, de overtuigingen & gedachten van anderen. Want ik zou begot ni weten hoe ik aan die straffe pijn, doodsangst kom. Tenzij dan een innerlijk stuk, oude wond opgelopen in aan- of juist emotioneel afwezigheid van mijn ouders. En misschien reikt het nog veels verder dan hun tweeën.. reikt het generaties terug.

Gisterenochtend nog in totale paniek & ontreddering & 's avonds had ik mijn eigen wijsheid terug. Heb ik een vuur gemaakt, het vuur gevoed. Ik voelde het trekken, het vuur, de vlammen. De energie riep me. En de energie diep diep in mijzelf roept me ook.

Mijn eigen wijze vrouwelijke kracht, seksuele stroming roept me

Vraagt om gezien te worden.. en nu ik deze woorden typ, voel ik tranen zitten. De zachte fluistering van Peruquois ondersteunt me. Want hoe wijs ik me ook kan voelen, hoe mooi de woorden tot me komen.. de vraag om gezien te worden. Om gestroomd te mogen worden.. toch zit daar nog die voorzichtigheid, de angst voor het onbekende.

Wie ben ik als ik mijn seksuele stroom laat stromen?

Deze vraag stel ik mezelf weer. En wat betekent het? Mijn seksuele stroom te laten stromen? Welke gedachten komen op? Wat is er echt? Ik stel me zo voor om mijn eigen stroom te erkennen. Ze is van mij. En het er laten Zijn, laten Stromen, door mij heen laten stromen. Maakt zoveel vrij. Creëert zoveel ruimte in mij, expansie. Ik hoef ze ni af te dammen. Haar aanwezigheid is rijkelijk, voedend. Ik ben geen zondig iemand als ik dit toelaat.

Ik ben er deel van, het is van mijn eigen. Ik ben het. Tania Maria. Vrouw. Zijn. Aanwezig. In Stroming. 

Tranen.. is het ontroering? Raak ik hier mijn eigen kern aan? Mijn oog valt op een rood hart "Miracles Happen" en zo is het. Het valt me op hoeveel synchroniciteit er is momenteel. Ik denk aan iets.. ik vraag me iets af.. ik reik uit.. her & der krijg ik antwoord, openingen. Van de meest uiteenlopende zaken.. En ik link deze energie, deze opening aan het mezelf toestaan om meer heel te zijn. Het voelen van mijn eigen stroom.

Dus.. ik begin het stillekesaan door te hebben, de liefde. Hoe het inderdaad werkt, die kracht, creatiekracht. En hoe fijn het is om deze flow te ervaren in & rondom mijzelf.



A vibrant life free of self-imposed limitations

INSPIR: polyamorous, navigating time Together & time with Others

Britanny & Connor, een polyamorisch koppel dat openhartig deelt over hun ervaringen met andere partners. En wat ze fijn vinden tijdens het vrijen met elkaar. Via Peter leerde ik deze kennen. Destijds toen ik helemaal JA zei tegen de experimenten van Peter, hebben we samen naar hun video's gekeken. Gesprekstof genoeg om openlijk te delen wat het met ons deed. Als ik zo terugkijk naar die periode, voel ik opnieuw de groei die we beiden doormaakte. Onze communicatie was nooit eerder zo open & eerlijk. Mm.. ja dat was fijn.
Openlijk & vrij kunnen delen. Space houden voor elkaar. Die periode maakte me bewust van mijn eigen verlangens t.o.v. Peter & onze relatie. Het maakte me duidelijk hoe graag ik eigenlijk in zijn buurt was. Ik verbleef er langer dan voordien. Vond het fijn & huiselijk op momenten. Ik groeide dichter naar hem toe & in de relatie, dan ooit tevoren.

Enfin.. sinds vorige week kan ik terug naar hun video's zien, eerder had ik ze compleet van me afgeduwd omdat zij symbool stonden voor de hevige pijn die ik ervoer. En nu.. kan ik er opnieuw curieus naar kijken. Ze intrigeren mij.

Enfin, van de week vroeg ik mij nog af hoe die twee het doen? 
Hoeveel tijd ze samen zijn met elkaar. De regelmaat van dates. Hoeveel tijd ze met dates besteden? En hoppa, krijg ik antwoord! Bijzonder toch! Eb & vloed.. blijkbaar ervaren ze beiden een flow van tijd met elkaar besteden & zichzelf en tijd met anderen willen besteden. Het wisselt, de ene keer dit & de andere keer dat. Ja, waar ken ik dat van? Mm.. ik ken het zelf zo goed! Die flow van impulsen die snel kan wisselen.




Enfin, ik deel het hier omdat het goed voelt om te doen
Fijne openhartige mensen die zichzelf ontmoeten door ontmoetingen met anderen. En ook door veel aandacht te geven aan hun zelfliefde voor zichzelf binnen de dynamiek van hun relatie, vindt er veel heling plaats in hun eigen systeem.

Hoe meer ik van mezelf laat zien.. 
Ik zag nog een andere video van hen twee & klikte het ik aan. Zo tof! Waaw! Ik herken mijn eigen energie hierin. En de uitnodiging aan mezelf, om meer uiting geven aan wat écht speelt ook al voelt het aan alsof ik het niet kan delen. Om meer van mezelf te laten zien. De bevrijding te ervaren van  me gezien te voelen. En visa versa: 'holding space' voor Peter te delen heeft & dat ontvangen. Aanwezig zijn.
Ruimte maken om te onderzoeken of er zaken zijn die gedeeld mogen worden? Soms komen ze pas op deze manier aan het licht omdat er eerder nog geen bewustzijn in was. Interessant!



Af & toe is het nodig voor onszelf om dingen zoals dat af te checken .. omdat het belangrijk is voor de relatie. In het mezelf laten zien. Gisteren trok ik nog een kaart hier thuis en die zegt:

"Des te meer ik mijzelf laat zien, des te meer is er van mij om van te houden" 

En ik heb bewust die regel een aantal keer gelezen. Ik voelde dat het belangrijk was om erop te mediteren. Om het binnen te laten komen & het antwoord vanzelf op te laten komen.. & hoppa! Dit is alweer een antwoord op mijn vraag naar meer helderheid. SO AMAZING! 


Saturday, February 17, 2018

SHIFT: breathing love.. my internal lover

Betoverende klanken..
vinden hun weg in mijn lijf.. tinteling..




SHIFT: vuur, kracht, uitnodiging, genieten, voeden, warmte, loslaten, creatie

Ik ben creatief geweest en heb mijn eigen vuur hier op mijn terras gemaakt
Heerlijk om vuur te maken & het te blijven voeden. Voordien was ik bang van vuur & heel voorzichtig om hout toe te voegen aan een vuur. En de laatste weken viel het me op hoezeer ik word aangetrokken tot vuur & vuur maken. Om de vlammen van dichtbij gade te slaan, ze te zien dansen..
Wervelend om elkaar heen, een dans dansen van betovering. Van zijn, aanwezig in het moment.

Ik nam een vuurschaal, zette het op stenen & laadde het vol met droog gras, takjes, dennenaalden, grote takken & ceder. Per takje heb ik een gebed ingesproken. En heb het vuur gevraagd om hulp, om reiniging, om kracht & om een visioen. Inzichten.

Mijn hele appartement ruikt naar rook! Ha.. de buren kwam al vragen & zien of het bij mij brandde.

Ja, het brandt. Mijn vuur brandt.




De klanken & wijsheid van Peruquois leiden mij doorheen de reis van energie. Wijsheid within. Ook de rook wijst mij de weg.. de weg naar binnen. In het diepste van mijn kern. ME TIME. Was een besef..

"Gebruik deze tijd louter voor jezelf lieve Tania Maria. Deze 6 weken waarvan nog 4 te gaan. LEEF! DANS! WEES AANWEZIG! GENIET! BEN!

Je Bent Er

Wees jezelf lieve, doe dat wat een fijn gevoel geeft. Ga & beleef. JA zeggen. Zie wat van jou is & wat niet. Voel, ervaar & her-inner jouw eigenheid. Spontaan - vurig - liefdevol - aanwezig - veilig in je eigen kracht - intuïtie - balans - .. Wees aanwezig & dans de dans. Met jezelf met anderen met je eigen seksualiteit. Laat stromen wat stroomt, onthoud jezelf van blokkeren. Voel. Voel hoe het voelt. Deel de liefde, samen. Wees aanwezig in de groei in de aanwezigheid van Liefde die vrij door jeheen stroomt. Wees aandachtig, voel waar de stroom heen wil. Waar heen ze je leidt als je haar stroom voedt. Als je haar ongedwongen laat gaan. Waar stroom je naartoe? Waar wil je heen? Waar is het fijn? Wat wil je ervaren, delen, vermenigvuldigen? Wat kent je oorsprong & wat voed je? Wat is er altijd diep.. diep down.. aanwezig. Wees. Blijf. Geniet.

Het l(i)even is er om te genieten

Wat vond je fijn? Wat voelt fijn? Waar wil je meer van? Laat het stromen.. laat het Zijn. De stroom wijst je de weg.. laat het vloeien, door je heen vloeien. Laat klanken je aanraken, je lijf voelen, die spirit deep down.. Geniet, beweeg, dans.. swirl.."

Mm.. ik geniet van de klanken van de mannenstem, een energie die mij aanraakt. De stem die trilt, raakt aan. Voelt heerlijk aan! Ik geniet van de vibratie in mijn schoot. Mm..

Het mag

FEEL: A Choir of Angels, troost


Met helende klanken op de achtergrond laat ik mijn tranen lopen. Ik geef ze de ruimte waar ze om vragen. Tranen blijven lopen, pijn wordt aangeraakt & een besef dat ik he-le-maal in proces mag gaan. Dat wat er gevraagd wordt of ik het nu leuk vind of ni. Dat dat is wat er nu mag zijn. Helemaal met mij in de hoofdrol.

Ik voel zoo veel dankbaarheid voor deze klanken! Een match met mijn verlangen. En dan nog ontvangen van Peter ook. Kort even contact gehad. Ik kon het ni meer laten, een noodkreet. Een schriftelijk contact. Efkes zijn stem gehoord gisteren. Het bracht het één & ander in mij teweeg. Veroordeling naar mezelf toe dat ik onvolwassen ben, dat ik geen afspraak kan houden.. enz. Werd er ni gelukkiger van.



En dan zijn er die woorden die ik ontvang.. enkele die eruit springen die me rust geven. En bovenal zijn het deze klanken.. deze stroom, frequentie die mezelf in een ander daglicht plaatst. Ik voel de rust.. of is het eerder iets anders? Een soort berusting.. dat dit het proces is dat me laat zien waar ik sta.

Waar ik werkelijk sta

En waar ik toe uitgenodigd ben, word. De stille wenken, die me mijn weg tonen. En ik mag zonder aannames die weg gaan. Zonder vooruit denken wat het met mij gaat doen. Wat het met mijn verdere leven gaat doen. De doodsangst zien & erdoorheen kijken.. Althans deze woorden komen nu in mij op. En enkel kijken wat er voor mij is, een punt waar ik mijn focus op mag houden.

Focus. Aandacht. Gewaarzijn. Adem.

Daarnet had ik een gesprek met een lieve vriendin. Zij had vannacht een besluit genomen, één waar ze zelf ni blij mee is. En tegelijk ook van voelt dat dit de uitnodiging is. De weg om te gaan. Voor haar. Ondanks de vele angsten dat het voor haar oproept.. de vele "ja maar's". En ik herkende me erin. Dat zei ik haar ook. Ook al is mijn pad anders dan het hare. We delen hetzelfde proces van bang zijn om ja te zeggen. En ik kreeg net bericht dat ze gebeld had om aan te geven dat ze "ja" zegt. En ze voelde zich zoooo blij.

Het is opmerkelijk dat deze klanken me zo rust brengen.. mijn tranen zijn gestopt, ik heb de neiging om te gaan liggen. En enkel te luisteren. En tegelijk voel ik opnieuw een spanning in mijn hart opkomen. "Alweer?" denk ik. "Ik had net dé rust gevonden." Ik voel een beetje irritatie opkomen. "Kan het nu eindelijk gedaan zijn? Wat is dat nu met mij?"

De berusting die er was heeft plaats gemaakt voor iets anders. Het is opnieuw de weerstand, weerstand om mijn pad te gaan, de stille wenk. Mijn onderzoek in mijzelf. Mijn openen naar de buitenwereld. Mijn onzichtbaarheid opgeven..

Ik voel hoezeer ik verlang naar vuur, om vuur te maken..

Om het zelf aan te maken & het te voeden, om de rook te ruiken, de vlammen te zien & de warmte te ervaren. Ik verlang naar warmte om me heen. In warmte zakken. Rusten. Mijn hoofd neerleggen & zijn.

Ik zit in bed en voel geen behoefte om op te staan. Het is tijd om ruimte te maken. Fysiek. Om iets te doen anders dan hier in bed te zitten met mijn laptop op mijn benen. Ik mis iemand om me heen. De laatste 2 weken was ik bij mijn moeder & haar aanwezigheid deed me deugd. En hier thuis ben ik alleen. En merk dat ik de beweging heb om in mijn bed te blijven. En ik wil het anders. Ik wil mensen om me heen. Praten of niet. Er zijn, er mogen zijn.

De laatste 2 weken douche ik mezelf met koud water nadat ik opsta. Om de dag te beginnen, ook al zie ik er tegenop soms én voelt het water kouder & harder dan anders. Toch doe ik het elke dag. Mijn ritueel & tevens brengt het mij het inzicht dat - hoe erg ook het kan lijken - het altijd minder erg is. Soms op het moment ja & roep ik het uit van de kou.

En nadien.. mm..

Voel ik meteen de warmte op mijn lijf, kijk ik me aan in de spiegel & voel ik trots! I did it! Again. And it feels fucking great!

Dus het is tijd om op te staan & de koude stralen op te zoeken.

En ondertussen zijn we weer 2u verder. Mm.. heerlijk! Wat een synchroniciteit! 
Dankbaar voor een kans die me wordt aangeboden. Een antwoord op het verlangen om ni alleen te zijn, hier in Kalmthout. Een win-win situatie. En dan nog 2u heerlijk openhartig gesprek over hoe het is als vrouw op slot te voelen qua seksualiteit. Zo heerlijk praten, vrijuit over wat me bezighoudt & over wat de ander bezighoudt. Gelijklopende & ook weer verschillende ervaringen ervaren te hebben. Hoe het is om niet je eigen grenzen aan te kunnen geven. En wat voor trauma dat kan teweegbrengen. Wat voor ervaringen (erg) we soms mogen ervaren om te voelen wat we niet willen. Welke mannen veilig aanvoelen & welke totaal niet. Ja zo heerlijk gepraat. Merci! Voor deze kans.

En voor nu eerst maar eens lekker eten & die koude stralen opzoeken! ;c)


Friday, February 16, 2018

LOVE: wie ben ik als ik mijn sexuele stroom laat stromen?

Vandaag was ik aan het wandelen en stelde ik mezelf allerlei vragen 
De aanleiding nog altijd hetzelfde: mijn relatie & mijn relatie tot mezelf. Ik had kort voordien we totale ontreddering ervaren. Immens verdriet & enorme drang naar Peter. 'k Was er ni gelukkig mee. Knallende koppijn & gevoelens van gemis & vertwijfeling.

Er passeert vanalles & tegelijk is er nog altijd diene kado: 
mijn eigen seksualiteit bekijken, onderzoeken, wat is waar & wat niet? Ben ik in staat om een polyamoureuze relatie te hebben? Ben ik in staat om zelf meerdere relaties/verbindingen aan te gaan? Kan ik dat toelaten? Ben ik veilig? Heb ik daar een verlangen naar? Hoe kan ik me verbinden met mannen zonder mezelf onzichtbaar te maken zodra het onveilig aanvoelt. En wat is dat eigenlijk? Wat maakt dat ik me onveilig voel? Of zitten er zulke zware oordelen op mijzelf & intimiteit dat dees allemaal al bij voorbaat onveilig is?

Vragen, zoveel vragen & gevoelens ook! 
Het valt mij op hoeveel uitnodigingen ik op fb krijg van mannen van overal. Typisch die energie. Ik wimpel ze één voor één af. 't Zal wel zijn begot! En tegelijk maak ik mezelf bewust hoe ik werkelijk ben in contact met mannen. Wat doe ik of doe ik ni? Wat doe ik als iemand mij benaderd? Hoe voel ik mij in een groep? En ja.. meestal ben ik op mijn eigen. En meer & meer geef ik mezelf dat duwtje om het net anders te doen. Om te ontdekken wat het me brengt als ik open in contact ben. En ja, soms zijn het fijne momenten, gesprekken & oogcontact.

"Is daar iets op tegen?" vraag ik mezelf regelmatig af 
Of zeg ik tegen mijn eigen: "Ik doe toch niks verkeerd hé." En nee, met iemand spreken omdat het fijn voelt is helemaal ok. Een klik voelen & meer ontdekken, is helemaal ok. Openlijk zeggen hoe fijn het contact is, is helemaal ok. Er is daar niks mis mee. Mm.. ik leer van mezelf & geef mezelf de ruimte om ermee te spelen. En soms is dat best spannend! Voel ik mijn hartslag stijgen, krijg ik het warm.. én telkens nodig ik mezelf uit om bij mezelf te blijven. Om het contact aan te gaan zolang fijn voelt.

Mannen die iets komen halen of mannen die spontaan op zichzelf zijn, dat voelt werkelijk anders
Een vluchtig contact, een korte ontmoeting, spontane glimlach of een gericht gesprek.. allemaal facetten om mee te oefenen. En om mijn intuïtie te volgen. Welke man wilt iets van mij & welke ni? Welke geeft een aangename knuffel & voelt oprecht fijn aan of welke grijpt me vast en drukt mij tegen hem aan? Gisterenavond heb ik nog verschillende knuffels ervaren. En het fijne van mezelf is dat ik haarfijn kan aageven welke ik leuk vind of niet. En ik benoem het dan ook: "hey seg kan je wat minder druk geven.." of "het voelt te stevig..". Ja, eigenlijk mag ik vré content zijn met mijn eigen.

En ik mag ermee spelen, de mannen dienen zich aan, ik kom ze tegen her & der
Spreek ze zelf aan of word aangesproken. Bijzonder. Maar om nu te zeggen dat ik sex ga hebben met een ander? Mm.. in mijn fantasieën misschien.. waar altijd alles sfeervol & compleet veilig is. Waar lust & liefde perfect naast elkaar bestaan. Waar ik geen gezichten zie & eerder gevoelens ervaar.. Ja daar.. En das ni de realiteit.

Eerst maar eens op mijn gemak voelen in compagnie van mannen 
En zien hoe direct ze zijn. Of hoe gewoon zichzelf zonder iets van mij te willen, buiten dan een spontaan contact in het moment. Ja.. op dat vlak kan ik veel leren van Peter. En zijn leerproces in het toelaten van (vrouwelijk) contact. Mm.. hij is op zijn eigen tempo geëvolueerd van bevriezen naar verlangen. Van schrik naar rust & plezier.
En ik? Ik ben pas babystapjes aan het zetten. Ik kan weer kijken naar de kado & voelen wat er te voelen valt.

En het antwoord dat ik kreeg op de vraag: "Wie ben ik als ik mijn sexuele stroom laat stromen?" 
= Dan ben ik (weer) van mezelf. wow.

Zo dus..

Wednesday, February 14, 2018

LOVE: zelfliefde daar staat & valt alles mee



Dat heb ik steeds meer door, begin het meer & meer te zien..
En zelfliefde kom ik overal terug, mensen die erover spreken & schrijven. Het is universeel heel actueel. Oef ben ik blij dat ik terug rust ervaar, in dees moment.
Ik plaatste een vraag op fb gisterenavond & heb vele mooie reacties ontvangen & vervolgens ook geschreven. Het zet me in een andere dimensie, rust & aanvaarding in het moment. Oef, dat voelt goed!

Ik plaats hier even mijn post met alle reacties erbij:
- -
Dinsdag 13-2-1018
Vandaag dacht ik terug aan de vraag: Hoe fijn zou zijn om iets in te nemen om makkelijker met mijn ongemakkelijke gevoelens om te gaan? Zoals mensen die automatisch naar een sigaret of joint reiken als er spanning is. Ik heb zo niks in het moment zelf dan alleen te voelen dat er ongemak is. En vandaag had ik het er moeilijk mee. Gedachten, vragen, onzekerheid & verdriet.
Tja, dagelijkse kost. Ik vraag me écht af wanneer ik het er allemaal zo gewoon kan laten zijn? Soms ja, dan voel ik liefde & compassie met mijn eigen.. & dan kan ik lachen om mezelf. En zoals vandaag viel het me op dat ik aldoor ongemak had tijdens mijn bezigheden. Man man.. op momenten heb ik nog altijd de neiging om te vluchten.. maja waarheen?

Woensdag 14-2-1018
**Reactie 1: Als mensen (zoals ik) naar een sigaret grijpen als er spanning is... Dan is die spanning op slag weg.. Maar uiteraard is er dan niets opgelost en de spanning komt toch terug en meestal wordt alleen de spanning effe teniet gedaan die er is omdat je verslaafd bent aan de stoffen... Maar dat is niet je punt dat weet ik wel... Wat je ook zou kunnen innemen om ongemakkelijke gevoelens te laten niet-zijn. Het blijft tijdelijk maar t onderliggende ( oorzaak ) van deze gevoelens wordt niet aangepakt... De oorzaak kan vele gezichten hebben maar als je door die maskers kijkt kom je steeds weer uit op angst. Angst dat er iets jou zou kunnen schaden op welke manier dan ook. En als je nog dieper kijkt dan is elke angst in feite doodsangst. (amai en dat al op 't krieken van de dag) maar het goede nieuws is... Dat je niet moet vluchten.. Niets moet innemen maar het tegenwicht van angst installeren.. Niet 1 keer maar elke keer opnieuw en dagelijks tot je innerlijke vertrouwenskracht groot en op zichzelfstaande is. Dat kan door een vast ritueel van meditatie.. En voor mij houdt dat in.. Het kompleet stil maken tot je observeert dat de Stilte Spreekt om het zo uit te drukken. Dat de Stilte Alom Aanwezig is. Daar zit de essentie van jouw wezen. En dan zal je overdag in je dagdagelijkse bezigheden veel gemakkelijker kunnen glimlachen als er weer eens zo'n ongemakkelijk gevoel komt bovendrijven.

Mijn reactie: tranen.. en ja.. het zou eerder zijn om makkelijker om te kunnen gaan met het ongemak. Niet om het volledig te verdringen eigenlijk. Eerder een overbrugging naar wat jij zo mooi omschrijft als : "En dan zal je overdag in je dagdagelijkse bezigheden veel gemakkelijker kunnen glimlachen als er weer eens zo'n ongemakkelijk gevoel komt bovendrijven." Makkelijker ernaar kunnen kijken & zeggen: 
"Helaba.. zijde gij er weer? Alé wa hebde te vertellen? Zeg het eens.."
OF
"Mm.. ik wordt weer vanalles gewaar.. en het is goed zo. Ge zijt welkom."
OF
"Alé ik zal eens dieper voelen.. Wat is er & wat is waar?"
Zoiets.. ik ben gene krak in ongemak voelen. Van nature een wegduwer. En aan de andere kant kan ik zoveel wel voelen. Maja zoals ik al zei, dat ongemak.. me ni goe genoeg voelen. Zorgen maken over geld. Zorgen maken over hoe ik mijn visie & verlangens effectief vorm geef. Schuldgevoelens & schaamte.. Mm.. ja eigenlijk nen hele reutemeteut. 

**Reactie 1: Schattie... Je ziet t ! Je weet hoe 't ineen zit en hoe 't werkt! Zorg gewoon voor voldoende tegengewicht.
**Reactie 1: Laat de ongemakkelijke patronen niet bepalen hoe jij je moet voelen... Maar bepaal die zelf... Juist door jezelf te creëren op je vast dagelijks ritueel.. Zoek anderen op die dat ook doen en denk zeker niet dat je alleen bent met dit soort gedoe want iemand die bewust leeft komt daar sowieso met zichzelf in confrontatie. Ik heb op 'n gegeven moment na een tiental jaar zo goed als gratis lesgeven het roer omgegooid en dat maakt het heel wat makkelijker. Ik kon het bijna zonder inkomen leven niet meer verantwoorden tegenover mijn gezin... Maar kan jij dat tegenover jezelf.???? Jij hebt ook de opdracht om voor jezelf te zorgen... Dat is geen falen.. Dat is winnen... Moeten wij es ni 'n keer 'n date doen? 
    
Mijn reactie: ja de andere kant de andere keuze
ik sta werkelijk te kijken naar mezelf
en vraag me af hoe ik in godsnaam
mezelf zo kan laten doen door
dat ongemak
ik die nota bene een opleiding achter de rug heb
als sprankelcoach

ik snap het ni
het is alsof ik verslaafd ben ofzo

der zijn zo van die momenten dat
ik het door heb
en zeg "héla zo ni hé" & me dan richt op iets anders
der zijn van die momenten dat ik mezelf verplicht (als het ware) om direct vrolijk te zijn, mezelf positief toe te spreken.. en dan voelt dat aan als "moeten", dan is het een tool geworden om ergens anders te geraken. En dan blokkeert heel den boel.
En dan ga ik kaarten trekken om te weten hoe of wa. Wanneer dit of da. Hoe zus of zo. En eigenlijk is er niks anders dan..
OK,
wa voelt beter?
waar heb ik nu zin in?
En voor het moment is dat een tropical thee & in de zon zitten. 

**Reactie 2: Hier ook 'n fase met heel veel stress... Nieuwe job, heerlijke job, OP wandelafstand, deeltijds, 2 dagen, zoals ik wenste... Maar qua administratie erg veeleisend. En daar ben ik geen held in. Samen met examens en stage... Hoog stresslevel dus... Ik probeer rustig te blijven , mezelf vertrouwen. Ik kan dit natuurlijk en over 4 weken is de stage voorbij... Over 2 weken ben ik die job ook gewoon.... Maar goed, NU dus wel in mn stressy zone.... Probeer het dag per dag te bekijken. Vandaag werk ik voor school, m'n lessen voor maandag voorbereiden.... moet alles uittypen daar als tijdelijke leerkracht en achteraf 'n verslag maken van elke les... Ik ga dat vandaag doen voor maandag en al doormailen en dan zien wat ze zeggen, is het goed dan doe ik zo verder, if not... aanpassen... Komt goed.... Ook bij jou, vertrouw jezelf. Stress is ook maar een gevoel en ik weeeeet dat ik mezelf dat gevoel aandoe. Silly me... De lente komt, de zon gaat ons ook deugddoen.... En ja, ik eet wel wat extra chocolade.... Misschien helpt magnesium je? Deed ik gisteravond. In elk geval vééél liefst... You are not alone...
    
Mijn reactie: Ooh zo lief! Merci voor je reactie. En hoe fijn voor jou dat je een job hebt zo dichtbij voor 2 dagen! 
Zet me aan het denken? Dan ook een job voor 2 dagen? 
Ik stel mezelf veel in vraag de laatste weken. Over het Hoe & dat is eigenlijk ni aan mij hé. Hoe dit of hoe dat? Vannacht lag ik nog lang wakker & vroeg ik mezelf wat ik nu eigenlijk wil? En dan komt hetzelfde weer langs: ruimte om te creëren samen met anderen, mijn flow volgen, wat zich aanbiedt in het moment.

Een mooie plek om te wonen waar ik weet dat ik altijd naar terug kan. Luxe. Uitreiken naar de buren om samen iets op te zetten. Een concept uit te bouwen. Sociaal contact, engagement, verbinding, uitwisselen, vriendendienst, bijleren, wijsheid delen.. en dat allemaal vanuit het idee van zomaar.. delen omdat het goed voelt. Van grasmachien tot eiers tot samen brainstormen over wat ons bezighoudt tot samen naaien of tuinieren. Op de kat passen of hond als er iemand op vakantie is. Of net op vakantie gaan in een vakantiehuis van de buren. Duurzaam omgaan met elkaar & de omgeving. Zien waar ieders talenten zitten & deze in het licht zetten. ..

Zoiets.. ja, als ik me daar op afstem, stroomt het weer. Word ik rustig. Word ik blij & opgetogen! Ik verbind me meer & meer met mensen die openstaan voor zulke intiatieven. Samen als burgers, buren & vrienden ondereen.
Betrokkenheid delen, vanzelfsprekend.

Liefde.

Merci voor je post..  Ga nu die thee zetten sè. En voelen wat er zich nog meer aandient! FIjne dag!

**Reactie 3: Ik neem je waar 

Mijn reactie: Klikte aan & kreeg deze tekst:
"Het antwoord is ja! Ga er voor. Dromen zijn er in een heleboel vormen, zoals dagdromen, hoop en wensen. Wanneer je vasthoudt aan de doelen en de wensen die je diep van binnen hebt, dan hebben ze de tijd om te worden bewaarheid in deze gewijde ruimte.

Je kunt van tijd tot tijd je twijfels hebben of je dromen wel of niet waar zullen worden.

Vertrouw erop, dat je wensen je met een doel werden ingegeven vanuit het Grote Universum. Je dromen zouden niet in je hart en je geest zijn opgekomen, als er niet werd verondersteld dat je ze zou volbrengen en er naar zou leven.

Het universum ondersteunt je. Alles is perfect op elkaar afgestemd, aangezien je dromen er klaar voor zijn om openbaar te worden gemaakt.
"

- -
Bron: Engelendromen Orakelkaarten - Doreen & Melissa Virtue
Alles staat & valt bij mijn zelfliefde herken ik.


I wanna know what love is.. self-love.

**Reactie 3: Voel je gezegend dat je zo diep kan voelen. Er zijn anderen die hun leven als een robot doorlopen, geen diepe dalen, geen hoge pieken, gewoon middelmaat... En jij wil geen middelmaat zijn. Je hebt niet de makkelijkste weg gekozen, maar beeld je eens in wat voor gevoel je hebt elke keer je een obstakel overwint..... En hou nu dat gevoel vast.

Mijn reactie: En die robots zijn ook goed, middelmaat is een label. Zij die anders voelen zijn ook ok. Das hun gekozen pad. En ja ik kan diep voelen.. diepe dalen & hoge pieken. Das waar. En ik ben mezelf dankbaar dat ik het dan ook uit op die momenten die ertoe doen. Zoals deze van gisteren. Dankzij die impuls & alle jullie impulsen kan ik nu dankbaar voelen op een andere manier. 

Mijn reactie: Ane Brun - Always On My Mind
Ik luister hiernaar toegepast op mezelf. En uiteraard reikt het verder dan dat. En laat ik eerst bij mezelf beginnen.

**Reactie 4:Warme omhelzing in fijne en minder fijne momenten. En ja stap voor stap elke dat omnieuw leren te laten zijn wat er is en er van leren houden. x x x x

Mijn reactie: van leren houden, dat het er is. ja.

- -
to be continued..
SaveSave
SaveSave

Sunday, February 11, 2018

LOVE: ik zeg & doe tegen mezelf wat ik anders t.o.v. Peter doe

Ik besef dat ik alles wat ik normaal tegen Peter zeg, ik nu tegen mezelf mag zeggen & doen
Ik besef dat ik eerder bij mijzelf aanwezig mag zijn dan mijn te richten op Peter. Om af te vragen hoe & wat. Ja, ik mag mijn aandacht op mezelf richten.

Ik apprecieer mezelf.. 

Dezen ochtend toen ik wakker werd, zei ik tegen mezelf hoe fijn het was om naast mij wakker te worden. Zo lekker warm. Ik bejubelde mijn mooie armen, handen & prachtige vingers.. Ik streek over mijn eigen lijf & dat voelde heelrijk aan! Wat een lijf sèg! 

En in de badkamer.. voreg ik mezelf af hoe ik e voelde. Ik heb speciaal een armbandje omgedaan om zo op regelmatige momenten mezelf de vraag te stellen 'hoe ik me voel op dat moment'. 
Op dat moment voelde ik dezelfde impuls opkomen: om alles wat ik tegen anders tegen Peter zeg, tegen mezelf te zeggen.. Want wat ik naar hem toe uitspreek is eigenlijk een spiegel & zeg ik dus tegen mijn eigen. 

Dus besliste ik om anders met mezelf om te gaan..

En zei ik tegen mezelf dat ik mooie ogen heb. En keek ik mezelf aan in de spiegel. En dat ik goe sta met mijn kleren. Dat ik goe sta met de kleuren die ik aanheb. 
k glimlachte vanzelf & zag mijn sprankelende ogen. Mijn lachrimpels.. mooi! Wat een spiegelbeeld.

Ik besef ook dat ik mijn hoofd bij mezelf te rusten mag leggen. Mezelf eens goe mag vastpakken. En knuffelen.. Ik wil dat de komende dagen meer & meer aandacht aan geven.

Zo dus.. meiske..

Friday, February 9, 2018

LOVE: Tania Maria, ik hou van jou

Vanmiddag ben ik gaan fietsen.. in de kou langs wegen & de villa die ik op het oog heb & natuurgebied.. Ik was efkes gestopt op den buiten aan een brug over de Aa. En deed een meditatie om efkes af te stemmen op wat belangrijk is nu. Toen ik verder reed, heb ik gevoeld wat er was. Op een gegeven moment moest ik huilen & prompt zei ik tegen mezelf:

"Ik hou van jou!" 

En zei dat meerdere keren & dat kwam binnen. Raakte mijn hart aan. 
En ik begon tegen mijzelf te praten: dat ik mezelf zo mooi vind, zo moedig & trots ben op mij. Om de dingen die ik allemaal doe ook al weet ik ni hoe. Ik zei ook dat het mij allemaal gegund is omdat ik deze gebeurtenis meemaak. Anders zou ik het allemaal ni meemaken. Het was iets wat ik écht kon voelen.

"Ik maak dit mee omdat het me gegund is."

En ik zei tegen mezelf dat ik mag blijven voelen wat ik wil: mijn eigen stek, gratis wonen, in de omgeving van hier, dicht bij mijn moeder. Waar ik ook een buurtproject wil opstarten. Een vraag & geefconcept tussen de buren onderling. "Ons kent ons" gevoel. En dat ik mij hierop wil richten. En dat ik de vrijheid wil ervaren om mijn flow hierin te volgen. Dat ik andere zaken wil uitbesteden om mijn focus te houden op wat ik fijn vind. Zoals een persoonlijke secretaresse of een VA. Die het werk uit handen neemt waar mensen liever ni meer bezig zijn. Het hoe is voor mij ni belangrijk.

Ik ga het herhalen "Ik hou van jou" want daar draait het om..
Ik vind mezelf knap & aantrekkelijk
Ik vind mezelf moedig, ook al weet ik ni hoe ik iets kan realiseren
Ik vind mezelf sociaal betrokken, puur engagement

Ik mag blijven focussen op wat ik wil & waar

Destijds verklaarde mensen mij zot om een appartement te vinden in Kalmthout onder de 500 euro.
En toch, ook al gaf ik het bijna op destijds, kwam er ineens iets uit onverwachte hoek op mijn pad. Dus hoe moeilijk ik het nu ook ervaar, ik mag blijven focussen op mijn verlangen(s).

En ondertussen leer ik mezelf lief hebben ongeacht wat. Maak ik contact met krachten & kwaliteiten die ik nog ni benut. Die mij in staat stellen om om te gaan met wat er nu is.

En ondertussen merk ik op hoe mensen uit mijn leven verdwijnen omdat de reden van contact wegvallen. Om welke reden dan ook. Vandaag trok ik nog een kaart waarop dit stond aangegeven & ik vroeg me nog af wie dan? En enkele uren later.. is het al zover.. Mensen die ik vorig jaar leerde kennen, gaan een iets ander pad op dan ik. Dus scheiden onze wegen hier al. Bijzonder..

Ik kijk uit naar de nieuwe mensen die ik mag ontmoeten! 

En geniet van nieuwe contacten die volop op mijn pad komen. Ik vind het dan ook fijn dat ik hierin zelf actie onderneem. Om mensen aan te spreken om beter te leren kennen. Delen & reflecteren!

Tania Maria, Ik hou van jou!
Ja ik HOU van JOU!!

Liefs, <3

FEEL: wow, ikke eenzaam?

Ik voel het weer die spanning in mijn lijf en mijn beweging om het van me af te duwen. Om het ni te voelen. En ik stel mezelf vaak de vraag wat ik dan eigenlijk voel? En vandaag voelde ik me verlaten. "En hoe voelt verlaten?" vroeg ik mij. En het voelde als eenzaam. Tiens dat had ik nu ni gedacht. Eenzaam.. ik zei "ok, ik voel me eenzaam & nam dat gevoel mee de dag in."

"Wow", dacht ik bij mezelf, "ikke eenzaam?"

En ik voel zo nu en dan opnieuw dat zeurende gevoel in mijn hart, amper voelbaar & dan ook net wel voelbaar. En ik merk dat ik met mijn aandacht dikwijls bij Peter ben. Man man.. gisteren vroeg ik me nog af "Wat als hij dood zou zijn?" En prompt voelde ik nostalgische gevoelens.. herinneringen die ik met hem gedeeld heb, fijne gedeelde ervaringen. Wow bijzonder.. Ineens geen gedachten meer over polyamorie & Peter & zijn minnares!

En zo onderzoek ik mezelf. En merk ik hoe vaak ik de sterke neiging heb om uit te reiken. Het niet weten geeft spanning & angst. Ik voel tranen zitten als ik dit schrijf.

"En wat wil ik dan wel voelen?" 

Rust, dat het me niks uitmaakt wat Peter doet & met wie. Dat ik er neutraal onder ben. Ik haat het als ik er zo van onder voet ben. Ik ontvlucht deze gevoelens.. toelaten brrr..

Wednesday, February 7, 2018

FEEL: ongemakkelijk gevoel

Ik voel de behoefte om te schrijven, meerdere keren voelde ik de impuls
en elke keer schoof ik hem aan de kant met het idee onnodig te zijn. Waarom zou ik schrijven over mijn ongemakkelijk gevoel? Over de stemming waarin ik zit. Over de gedachten die me af & toe te binnen vallen. Denken aan Peter. Afvragen waar hij mee bezig is? Om dan weer gedachten te denken over de situatie zoals ze is. En mijn onmacht om er mee in vrede te zijn.

Ik keek mezelf aan in de spiegel & vroeg: "Wat voel je meiske?"
Ja, wat voel ik eigenlijk? Kan er geen woord opplakken buiten dan ongemakkelijk. Dat lichte zeurende gevoel. Aanwezig in mijn hart. Ik zit hier op een kei schone rustgevende plek, zicht op een groene weide met ganzen.. de zon die helder schijnt in de blauwe lucht. Ik voel haar warmte op mijn gezicht. En hoppa ja.. andere gevoelens van gemis.. om een eigen stek te hebben. Gevoel van onveiligheid, bang zijn, gevoel van niet weten.. Een verlangen van "Kon ik maar eeuwig hier blijven".

Een mengelmoes dus..

Ik voel tranen zitten bij dit besef. Tranen van verdriet. Hoe fijn zou het zijn sèg.. om zelf een stek te hebben, waar de zon zo helder binnenvalt. Waar ik zo naar buiten kan kijken. Rust om me heen. Effe niks hoeven.. zijn. Gewoon zijn. Das goe genoeg.

Focus, aandacht, gewaarzijn, adem..

Ik bid elke dag dat de kwaliteiten nodig om mijn wensen te realiseren zich aan mij verschijnen
Dat ongeboren, ongebruikte kwaliteiten & krachten aan mij geopenbaard worden. Man man hoe fijn zou het zijn om effectief vrij te zijn & in vol vertrouwen. Om geen zorgen te hoeven maken over terugkomende facturen. Om te doen wat ik het liefste doe in het moment, dat dit voldoende is, meer dan voldoende zelfs.

Ik wil iets betekenen. Samenzijn met mensen & creëren, samenkomen, plezier maken, feesten, creatief bezig zijn, sociale initiatieven op poten zetten. Om mensen samen te brengen met dezelfde waarden & inspiraties. Ik wil mijn vriendenkring uitbreiden..

Lokaal & internationaal

En voor nu.. rust. Rust in mijn lijf & denken. Voelen & zijn
Er zijn. Voor mezelf.

En een middel & mogelijkheden vinden die mijn basis veiligstellen. Ik heb het écht gehad met onzekerheid op dat vlak! Het is tijd. Show me the way. Toon mij wat voedend is & waar ik terecht kan? Ik wil Kalmthout verlaten & hier een bestaan oprichten. Ik ben meer hier dan in Kalmthout.

Show me the way..

En dan voel ik een impuls.. lief.. ik mis je
Ik mis ons samenzijn. Wat zou ik het fijn vinden om nu samen ergens in de natuur te zijn, op een deken, in de koffer van den auto. Gij met een sigaret & ik ernaast. Kwebbelen, filosoferen over wat ons bezighoudt. Genieten van de zon & dees ook uitspreken, dankbaar zijn. Je in de ogen kijken & je sprankel waarnemen. Mijn beweging om tegen je aan te leunen. Mijn hoofd op je schouder neer te leggen. Voelen hoe dat is, zo vertrouwd.

Ik wil mezelf graag leren kennen & leren om erbij te blijven als de vluchtneiging er weer is. Om dan dicht bij mezelf te blijven, je aan te spreken & te zeggen.. "ik voel het weer". En dat dat genoeg is. Dat er verders niks hoeft. Dat ik niet aan je hoef te trekken. Dat jij me geen veiligheid hoeft te geven. Dat ik er mee kan zijn. Dat ik het in mezelf kan gadeslaan & voelen. Alles wat zich aandient. Omdat het om een plek vraagt, om aandacht. Om gezien & gehoord te worden. Dat ik dan bij je mag blijven & desnoods rare geluiden maak & bewegingen om de energie te laten stromen, door me heen. Zonder jou erin te betrekken, zonder de vinger op jou te richten. Zonder scherpe woorden uit te spreken, zonder afstandelijkheid.

Aanwezig blijven vol, in mijn hart. Open

Dat ik de tijd neem, desnoods effe in stilte.. de tijd om aan te nemen. Om te zien dat jij het niet bent. Om de liefde in mezelf te blijven voelen. Om samen daar op die plek in liefde te blijven. Dat.

Ja dat lief, dat wil ik

Dat ik je in de ogen kan blijven zien. Met tranen als ze er zijn. En dat ik de verbinding tussen ons laat bestaan. De liefde, de zachtheid & de passie behoud. Mm.. ik voel me rustiger, deze woorden resoneren, ik voel bewustzijn in mijn yoni. Dé bevestiging dat dit afgestemd is op mijn Zelf. Mooi. Zo mag het zijn.

In verbinding. En in verbinding blijven

Amen.